Inferno van Dan Brown
In de afgelopen twee weken heb ik Inferno van Dan Brown gelezen. Dit is het vierde boek waarin Robert Langdon de hoofdrol speelt. Het verhaal begint in Florence, Italië. Langdon wordt wakker in een ziekenhuis en blijkt zich niets meer te herinneren van de voorgaande 48 uur. Terwijl hij langzaam bijkomt en in gesprek gaat met zijn dokters, loopt er een vrouw binnen met de intentie om Robert Langdon neer te schieten. Hij vlucht met Dr. Sienna Brooks naar haar appartement en van daaruit begint een doldwaze tocht door Florence om een man met een dodenmasker tegen te houden die de mensheid lijkt te willen uitroeien, zoals de Zwarte Dood dat deed in Europa in de dertiende eeuw.
Ik ben eerlijk gezegd nog nooit zo moe geworden van het lezen van een boek. Het stramien is dezelfde opzet als de vorige drie Langdon-boeken: de mensheid is in nood en Professor Langdon moet de raadsels oplossen die hem uiteindelijk naar de plaats des onheils leiden. In De DaVincicodeHet Verloren Symbool en Het Berninimysterie moest Langdon ook raadsels oplossen van de oude meesters. In Inferno is Dantes Divina Comedia aan de beurt om ontraadseld te worden. En dan met name het eerste deel: Inferno. Dit is het bekendste deel, want het meest spectaculair heb ik altijd van mijn hoogleraar gehoord.
In ieder Langdon-boek is er een schone dame die hem vergezeld bij het oplossen van de raadsels. Ook in dit boek is de mooie dokter Sienna Brooks bij hem. Zij gaat met hem mee Florence in.
Ik heb af en toe een beetje het gevoel in dit boek dat sommige Dante parafernalia er met de spreekwoordelijke haren bijgetrokken worden. Ook worden Langdon en Brooks iets te vaak vergeleken met Dante en zijn onbereikbare liefde Beatrice. Misschien is dit niet zo, maar de vergelijking drong zich wel aan mij op. Later nog wordt Brooks vergeleken met de gids Vergilius die Dante uit het Inferno moest leiden.
Veel schilderijen van verschillende meesters uit de Middeleeuwen en Renaissance trekken aan het eidetische oog van Langdon voorbij. De beschrijvingen daarvan vond ik soms te langdradig en leken enkel aangehaald te worden om de eruditie van Langdon, danwel Dan Brown te laten zien. Ditzelfde gold wat mij betreft voor de beschrijvingen van de gebouwen. Ik heb ze nooit gezien, en omdat ik me er slecht een voorstelling van kan maken zijn de beschrijvingen aan mij niet echt besteed.
Het verhaal zelf was wel spannend, alleen vond ik de plot wat vergezocht. Sommige wendingen vond ik zelfs ongeloofwaardig.
Waarom werd ik er zo moe van? Omdat ik mijn hoofd er zo goed bij moest houden met alle plotwendingen en onthullingen op het laatst. En vooral die onthullingen waren vermoeiend vanwege de ongeloofwaardigheid.

3 Reacties

  1. Elja

    Ik vond het ook niet zo. Het enige leuke vond ik de info over Istanbul. Twee weken later had ik een tour en een paar van de dingen kwamen ter sprake. Maar verder: mwah.

    Antwoord
  2. Hendrik-Jan

    Ik ben ooit begonnen aan de Da Vinci Code en ergerde me groen en geel aan hoe het verhaal was opgebouwd. Dat je al vluchtend voor de vijand in een taxi gaat zitten puzzelen en tot de mooiste inzichten komt. Ik denk dat de adrenaline je verstijft en je tot gezond nadenken niet meer in staat bent. De thriller van Arjen Lubach IV vond ik wel weer leuk. Net zo ongeloofwaardig maar niet met die ernst opgeschreven: http://litnet.co.za/Article/iv-thriller-met-open-eind

    Antwoord
    • Martha

      Ik las eerst de Da Vinci code en die vond ik nog leuk, daarna het Berninimysterie en ook die was nog wel aardig. Maar het Verloren Symbool begon me te irriteren en uiteindelijk nu dan Inferno: weer een zelfde opbouw, weer rondrennen door verschillende steden. Het was gewoon saai en voorspelbaar.

      Antwoord

Trackbacks/Pingbacks

  1. Martha (@drspee) - Hels Inferno - een leeservaring - http://t.co/UnMVbobRi4

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

×

Klik op de foto om WhatsApp te openen op je mobiel of computer en stuur mij een berichtje!

× Hoe kan ik je helpen?